Yum

Powervrouw aan het woord: Angst zakt altijd, je moet het alleen wat tijd geven – by Freudandfries

“Gudrun, ik heb dit weekend veel te doen en kan 2 dagen niet sporten, wat moet ik nu doen?”, “Gudrun, is het echt een ramp als ik eens een training oversla?”, “Gudrun, verlies ik al mijn progressie als ik een paar dagen niet train?”, “Gudrun ik heb gisteren veel gegeten en kan vandaag niet trainen, wat nu?”,… Mijn inbox zit vol met berichtjes van mensen die panikeren als ze eens wat minder kunnen trainen en denken dat hun progressie als sneeuw voor de zon zal verdwijnen. Nuja, er was een tijd, dat ik als de dood was om een training over te slaan. Een tijd waarin ik dacht dat ik door 1 gemiste training mijn abs als sneeuw voor de zon zouden verdwijnen en zou wakker worden als een obese olifant. Klinkt belachelijk nu ik er zo over terug denk, maar het was wel de realiteit. Tegenwoordig weet ik wel beter en heb ik er geen enkel probleem meer mee om 1, 2, 3 of zelfs meer trainingen over te slaan. Why? Omdat ik mezelf de kans heb gegeven om te ondervinden dat dat helemaal niet zo erg is. Omdat ik heb ondervonden dat je helemaal niet zo streng hoeft te zijn, integendeel, jezelf een beetje meer rust en plezier gunnen zal niet enkel je lijf, maar vooral ook je hoofd goed doen.

Monique van freudandfries kan hier ook over meespreken. Niet alleen is ze een van mijn favoriete medebloggers, maar ondertussen ook een van mijn vriendinnetjes. Die altijd de juiste woorden weet te vinden om mij met mijn angsten te confronteren en tegelijk me de moed te geven om ertegenin te gaan. Daarom laat ik vandaag even haar knappe koppie aan het woord, voor iedereen van jullie die soms ook eens schrik heeft om een training over te slaan of om wat meer te eten. Read on! <3

I’m a sucker for cheesy quotes. Zo hangt op mijn slaapkamer de tekst:

Life is short
Break the rules
Forgive quickly
Love truly
Laugh uncontrollably
And never regret anything
That made you smile

Een passende quote – al kwam ik hem gewoon maar in een woonwinkel tegen – al zou ik er graag nog een extra zin aan toevoegen.

Face your fears

Het zijn van die woorden waar je als tiener (in ieder geval, Teeny Moni) niet veel mee kan. Ik denk niet dat ik tijdens mijn puberteit de meest heldhaftige persoon was; angsten ging ik liever uit de weg dan aan. Je hoefde bij mij echt niet aan te komen met een “je moet juist dát doen waar je bang voor bent om sterker te worden.” No way dat je na een eetbui gewoon thuis bleef zitten, niets ging doen, gewoon wachten en accepteren dat het gebeurd was.

Ja, doei met je goede adviezen.

Maar laten we het eens over honden hebben. Wat een rare sprong, denk je misschien, maar maak van “hond” eens “eetbui” of “niet kunnen sporten” en van “gebeten worden” “aankomen” . See where I’m going?

Bovendien, ik was vroeger ook bang voor honden (kijk, écht niet heldhaftig).

Aangezien ik bang was voor honden, vermeed ik honden. Als er ergens een hond liep, liep ik wel even om. Nou had ik niet zo’n extreme angst, maar mijn tante zou bijvoorbeeld wegrennen. Ik, daarentegen, hield in ieder geval mijn handen buiten bereik zodat ik niet gebeten zou worden. Wat leerde ik in de tussentijd: zolang ik honden vermeed was ik veilig. En, ik werd niet gebeten (of erger nog: ik ging niet dood) omdat ik honden uit de weg ging.

Wat deels waar is, maar tegelijkertijd weet ik niet of in de buurt van honden komen óók niet zou kunnen resulteren in niet gebeten worden. Ik vermeed honden, maar beperkte me daarom in het dagelijks leven: ik ging niet waar honden kwamen, ik kon nooit het plezier beleven van spelen met een hond.

Tot wij thuis een hond kregen en ik noodgedwongen geconfronteerd werd met mijn angst. Een jonge, veel te enthousiaste puppy die over je heen sprong, tegen je aan sprong en je speels kon bijten (maar nooit hard en de gevreesde pijn bleef altijd uit). Ik leerde opeens iets anders.

Mijn angsten komen niet uit.

En dus: mijn angst zakt.

Ik kon opeens genieten van honden, tegen ze aan kruipen, op ze af stappen en het maakte niet uit of ze bij iemand in huis een viervoeter hadden lopen of niet.

De lijn naar obsessief sporten, strakke controle over voeding of juist eetbuien is makkelijk te trekken. De angst om aan te komen (of wellicht iets anders) leidt ertoe dat we steeds in oude patronen blijven hangen. Zelfs al zien we dat we daardoor een hoop dingen missen en onszelf in feite ongelukkig maken. En ondertussen blijven we maar zogenaamde bewijzen verzamelen dat we veilig zijn omdat we in deze patronen blijven hangen.

Maar dat is een onterecht gevoel van veiligheid en zijn geen kloppende bewijzen. We blijven elke dag sporten, ons voedsel strak afwegen en invoeren en onze eetbuien compenseren (of vul maar aan) omdat we ergens bang voor zijn, maar we weten eigenlijk helemaal niet of het gevreesde ook daadwerkelijk uitkomt.  We ontzien onszelf van plezier, het mogen en kunnen genieten en stukjes spontaniteit omdat we zo verwikkeld zijn in ons eigen web van angsten.

Hoe kom je daaruit?

Het is hetzelfde als bij de angst voor honden. Nee, je hoeft echt niet meteen in het diepe te duiken, maar je moet wel stukje bij beetje die angst aangaan. Op een kleine hond afstappen. Toenadering zoeken. Misschien eens aanraken. Dan een grotere. Een keertje thuisblijven. Onrustig worden, maar toch blijven zitten. Niet overmatig gaan bewegen. Gewoon je angst op laten komen. En laten gaan.

Want angst zakt altijd. Altijd. Je moet het alleen wat tijd geven. Echt, jij kunt dat!

Monique

 

 

Author GudrunHespel

More posts by GudrunHespel

Join the discussion 3 Comments

  • Joyce schreef:

    Exact wat ik gekeerd heb tijdens m’n behandeling voor anorexia! Daar werd het voorgesteld als een berg, een berg waarvan je nooit over de top gaat, maar telkens langs dezelfde kant terug naar beneden. Terwijl je zal zien dat, wanneer je over de top heen gaat (bv. Iets “slechts” eten of afwijken van je schema), er eigenlijk niets ergs gebeurt. Topuitleg die me al jaren helpt wanneer het even nodig is

  • […] week liet ik mijn lieve vriendinnetje Monique aan het woord, deze week is het de beurt aan een andere powervrouw. Een powervrouw die dagelijks duizenden […]

  • Happyhealthy_iris schreef:

    Zo’n tof artikel. Leuk om te zien hoe jullie samenwerken en uit elkaar adviezen en steun halen.
    En trouwens ook een dikke steun voor mij. Zo’n angsthaas dat ik vaak ben. Dus mezelf steeds opnieuw vertellen dat deze minder wordt bij elke confrontatie helpt wel. Dankjullie toppers! xxx

Leave a Reply

copyright Fittestyou.be