Yum

Body-positivity of body neutrality?

By 26 juli 2017 mindset No Comments
body neutrality

Een tijdje geleden las ik een column in de flair van Catherine Costers die echt wel bij mij is blijven hangen. Want eerlijk is eerlijk, ik stel me toch ook soms vragen bij de hele body positivity movement. Ik snap perfect dat de hele movement in se goede bedoelingen heeft, maar toch kan ik me er niet altijd in vinden. Om deze blogpost te snappen zou ik zeggen: lees vooral eerst zelf haar column HIER, anders klinkt wat ik zeg misschien een beetje raar.  (maar kan de tekst moeilijk kopiëren, want auteursrecht you knoooow)

Catherine is niet de enige vrouw met maatje 40 die comments krijgt als “wat een zelfvertrouwen” of #realwoman op haar foto’s als reactie krijgt.

“Newsflash: alle vrouwen zijn echt, of ze nu graatmager of moddervet zijn. Waarom vinden we een maatje 36 in bikini automatisch mooi en een 40 of meer dapper?”

Begrijp me niet verkeerd, ik weet best dat mensen die die comments maken dit goed bedoelen. Maar kan iemand met maatje 40 niet gewoon een leuke vakantiefoto posten zonder dat het in die richting getrokken wordt? En waarom dat onderscheid op basis van kledingmaat? Is niet elke vrouw gewoon een real woman? (I mean, als ik een foto post met als onderschrift real woman have curves weet ik bij voorbaat al dat ik er commentaar op zou krijgen, hoewel ik, zeker en vast een real woman ben met 10 keer zoveel curves als vroeger)

Alsof elk meisje met maatje 36 zich elke dag mooi voelt en nooit problemen heeft met haar lijf? Think again. Dit meisje was als de dood voor een bikini toen ze maatje 34 had. Je kan écht niet op basis van iemands kledingmaat gaan bepalen of iemand al dan niet zelfvertrouwen heeft.

Why? omdat echt zelfvertrouwen helemaal niet te maken heeft met hoe je er aan de buitenkant uit ziet. Neen, zelfvertrouwen komt van binnen uit en dat straal je uit aan de buitenkant en beïnvloedt hoe jij je lijf zie, dat lijf op zich is bijzaak. Ik heb me in exact dezelfde kledingmaat al fantastisch over mijn eigen lijf gevoeld en extreem miserabel. Het lijf dat ik 5 dagen geleden nog met een dikke glimlach aankeek in bikini in de spiegel kan ik 5 dagen later willen verstoppen onder een grote slobbertrui. én het meest frappante van al? Als ik me écht goed voel hé, dan denk ik eigenlijk helemaal niet aan dat lijf. Als ik me echt goed voel, dan leef ik gewoon, dan doe ik mijn ding en focus ik mijn aandacht op andere dingen als dat lijf, zonder heel veel stil te staan bij hoe mijn lijf er op dat moment uit ziet.

Uiteraard vind ik dat vrouwen in alle vormen en maten er mogen zijn, maar is body positivity ook niet soms een veel te hoog idealistisch en onhaalbaar doel ? I mean, is het realistisch om te geloven dat je je altijd, elke moment van elke dag goed zal voelen in je vel, dat je àltijd zal houden van hoe je eruit ziet. Voelt iedereen zich niet eens belabberd? Heeft iedereen niet soms van die slobbertrui dagen waarop je liever niet in de spiegel kijkt?  In plaats van al je aandacht te focussen op body positivity lijkt het voor mij net eerder goed om wat aandacht weg van de fysieke vorm van je lichaam te leiden en meer te focussen op hoe je jezelf voelt vanbinnen. Ik kan me niet voorstellen dat iemand die door bepaalde dingen te eten een extreem opgeblazen buik heeft gaat zeggen: OMG I love my tummy right now, maar wel kan denken ok ja mijn buik is opgeblazen maar so what? In plaats van de hele tijd positief te moeten zijn over je lichaam, kan je misschien gewoon eens wat minder aandacht geven aan dat lichaam.

Waar ik van droom is dat ik mezelf leer zien zoals ik mijn vrienden en familie zie: Ik hou van hen om wie ze zijn, niet om hoe ze eruit zien. Zijn mijn vrienden perfect? nope, bijlange niet, maar ik vind ze wel freaking fantastisch. Voor mij hoeven ze niet perfect te zijn, maar voor mezelf ben ik dan weer extreem kritisch en perfectionistisch. Ik wil er helemaal niet zoveel om geven om hoe mijn lichaam eruit ziet, ik hoef niet altijd body-positive te zijn en elke dag even happy te zijn met hoe mijn lijf eruit ziet, ik wil er gewoon niet meer zoveel om geven en mijn humeur er niet door laten beïnvloeden.

En trust me… I’m not there yet, ik geef nog veel meer om mijn lijf als ik zelf zou willen, maar toch hoop ik dat ik dat op een dag volledig (of toch bijna volledig) kan loslaten.

Klinkt heel raar uit de mond van een fit-blogger, dat ik eigenlijk niet meer om dat lijf wil geven,terwijl heel mijn instagram vol staat met foto’s van mijn lijf basically… Maar toch vind ik dat fit zijn en niet teveel om je fysieke verschijning geven elkaar niet uitsluiten. Ik wil me focussen op hoe ik me voel vanbinnen, sporten omdat ik dat gewoon super leuk vind en het me een goed gevoel geeft, gezond eten omdat ik goed voor mijn lijf wil zorgen en omdat dat veel energie geeft,… Ik wil de focus leggen op me fit voelen in plaats van de buitenkant. Dit betekent voor mij niet dat ik mijn lijf plots niet meer wil laten zien, maar eerder dat ik niet meer zoveel wil geven over de exacte hoedanigheid waarin ik het laat zien. Ik heb al een hele weg hierin afgelegd en ik merk ook dat er veel momenten zijn waarop me dit ook lukt, maar in slechtere periodes heb ik nog steeds heel sterk de neiging om er weer veel te veel om te gaan geven en mijn focus helemaal daarop te gooien. (bad coping strategies, I know).

Body-neutrality voor mij betekent dat ik me vrij voel en mijn energie aan andere, belangrijkere en leukere dingen kan besteden dan zorgen om mijn lijf en een vetrolletje meer of minder. Dat mijn lijf niet bepaalt hoe ik me voel, dat er dagen mogen zijn waarop ik mij fantastisch voel over mijn lijf en dagen waarop dat misschien niet zo is, maar dat mijn zelfvertrouwen los staat van hoe mijn lijf er op die moment uit ziet. Een beetje je m’en fou, that’d be nice.

Author GudrunHespel

More posts by GudrunHespel

Leave a Reply

copyright Fittestyou.be